بیماری قند

از نگر ما بیماری قند یک بیماری کلاف ایمنی است که اعضای بدن انسان و بویژه غده زیرمعده (پانکراس) زیر حمله ی کلاف های ایمنی پاتولوژیک قرار می گیرند. خود قند، برخلاف آنچه که باصطلاح دانشمندان قرن بیستم (از نوع کسانی که آجر را در ویرانی ساختمان مقصر می دانند) تلاش دارند جلوه دهند، هیچ نقشی نه در پیدایش ونه در رشد بیماری قند ندارد. افزایش قند در بدن بیماران مبتلا به بیماری قند یک واکنش دفاعی است تا با افزایش ادرار، مواد اصلی صدمه دهنده را که همان کلاف های ایمنی باشند از بدن خارج کنند. کاهش مقدار قند با مصرف داروهای ضد قند بویژه انسولین شدت رسوب کلاف های ایمنی پاتولوژیک روی بافت های بدن از جمله شبکه چشم، کلیه ها، رگ های پا، قلب ومغز بدین ترتیب درصد پیدایش عوارض بیماری قند را افزایش می دهد. به تجربه هم دیده شده است در کسانی که با مصرف زیاد انسولین، قند را پایین نگه می دارند، عوارض بیماری قند شدید تر و زود تر پدید می آید. مصرف بی رویه ی انسولین بویژه در کودکان موجب ایست رشد پانکراس و دفاع کامل آن می شود. بطوریکه از روی عادت، بدن انسان بدون انسولین نمی تواند زندگی کند. درمان ما در این مورد بیشتر متوجه از بین بردن اساس بیماری یعنی جریان کلاف ایمنی وعوارض ناشی از آن یعنی صدمه قلب به رگ ها، کلیه ها، پاها، شبکه چشم، نارسایی کرونار و فشار خون است. مقدار مصرف انسولین ویا داروهای خوراکی ضدقند بستگی به این دارد که تا چه حد غده زیر معده (پانکراس) قابل بازسازی باشد. اگراین غده تمامن به بافت پیوندی تبدیل شده باشد ویا بدلیل مصرف زیاد انسولین در کودکی رشد کافی نکرده باشد، قابل بازسازی نخواهد بود.